Gitta, Jantine, Marieke en ik gaan vandaag een nieuwe uitdaging aan. Nu is ‘t het moment om met christelijke jongeren de dialoog aan te gaan. Dat is mogelijk gemaakt door de donateurs van onze Crowdfundingsactie. Wij zijn er klaar voor. En zij? In clubjes van drie, vier, vijf jongeren staan ze op een afstandje of drommen ze om ons heen. Verrast, geïnteresseerd, blanco, tot de tanden toe gewapend, ontvankelijk, netjes beleefd ons aanhorend en hup, op naar de volgende gratis gadget (vooral armbandjes en pennen zijn hip), met stomheid geslagen, enorme vraagtekens boven het hoofd, ogen als schoteltjes. “Mogen we je iets meegeven?” Ja, hoor, onze flyers nemen ze graag aan, voor zichzelf of voor de tiener- of jeugdgroep (de gebroken aarde doet het goed, maar ook dat onsmakelijke vette junkfood is een schot in de roos). En die folder met de overheerlijke tip voor een burger zonder dieren is een waanzinnig goed idee! Een enkeling heeft de euvele moed om een kijkje te nemen in ‘de hel op aarde’ (een compilatie van dagelijkse productieprocessen in de dierenindustrie) en hoe het daar klinkt: het onophoudelijke gillen van de dieren en het doodse zwijgen van de mensen. Voor je wollen trui, je leren riem, je donzen dekbed, je glaasje melk, je spotgoedkope BBQ.

This is love

Het staat in schril contrast met het thema ‘This is love’ op deze tropisch warme dag in een bomvol GelreDome (Arnhem). Hoe mooi is het dat zo’n 25.000 jongeren Gods liefde mogen horen en ervaren. Door trendy muziek, flitsende lichten, woorden die je van binnen raken. Ik hoor het massale praisen van Jezus à la Hillsong en probeer me de woorden voor te stellen: ”You are alive in us, nothing can take Your place. You are all we need, Your love will set us free!” Yes! Jezus leeft in ons en maakt ons vrij! Hoe mooi zou het dus zijn als wij deze liefde uitdragen naar alle leven! Naar mensen, dieren, Gods hele schepping …

Is this love?

Ik ontwaak uit mijn dagdromen. Opeens zie ik hem staan voor onze stand, een jonge man. Geconcentreerd staart hij naar een foto: ‘Destroy’ staat erop. ‘Vernietig’, in rode letters op het lijf van een moedervarken dat haar jonkies te drinken geeft. “Wat denk je?”, vraag ik hem en we raken in gesprek. Over hoe hij onlangs nog 6.000 varkens heeft gecontroleerd op hun familiebedrijf. Over de keiharde werkelijkheid in de varkenshouderij (NB: Op het moment dat ik dit blog schrijf, zijn er weer 2000 varkens levend (!) verbrand; de zoveelste tragische stalbrand dit jaar). Over de strijd om te overleven. Over de pijn in zijn hart en zijn verdriet, ‘want hij houdt zoveel van deze intelligente sociale dieren die letterlijk en figuurlijk muur vast zitten in dit ellendige systeem. En ja, hij ook’. We praten over ‘This is love’, want zijn geloof in God sleept hem erdoorheen. En over ‘Is this love?’, want voor de dieren is het de hel op aarde. Dan vraagt hij vertwijfeld: “Wanneer hebben de consumenten dat nu eens door?” En opeens is het gesprek over. “Ik ga nu”, zegt hij, “als ik langer praat, raakt het me zo, dat ik de komende dagen alleen nog maar kan huilen.” Langzaam draait hij zich om en verdwijnt. De massa in.

In clubjes van drie, vier, vijf jongeren staan ze op een afstand of drommen ze om me heen. Verrast, geïnteresseerd, blanco, tot de tanden toe gewapend, ontvankelijk, netjes beleefd ons aanhorend en hup, op naar de volgende gratis gadget, met stomheid geslagen, enorme vraagtekens boven het hoofd, ogen als schoteltjes. Ik denk aan de jonge man van net en aan zijn laatste vraag en ik bid zachtjes in stilte: “Och Heer, open toch onze ogen, oren, harten, ons verstand. En ontferm U. Over ons allemaal … In the Name of LOVE!”

We bedanken iedereen die ons via crowdfunding heeft geholpen om dit mogelijk te maken.

Sandra

Pin It on Pinterest